Grossglockner motocyklem: jak pokonać 36 zakrętów i dobrze zaplanować trasę

Do pokonania 36 serpentyn Grossglockner Hochalpenstraße przygotowuję się z myślą o spokojnej jeździe, nie o biciu rekordów. Ta alpejska droga łączy Fusch i Ferleiten na północy z Heiligenblut na południu. Jej płatny odcinek liczy około 48 km, a cała trasa — mniej więcej 68 km. Jeśli interesują cię takie tematy, Sprawdź trasę, koszty i sposoby omijania ZTL we Włoszech. Prowadzi przez Park Narodowy Wysokich Taurów i wznosi się na wysokość 2571 m n.p.m. Sam przejazd bez postojów zajmuje około 70 minut, ale rezerwuję na wycieczkę co najmniej 5–8 godzin, by bez pośpiechu zobaczyć najciekawsze miejsca.

Zanim ruszę, sprawdzam przejezdność drogi i prognozę pogody dla wyższych partii gór. Trasa działa sezonowo, zwykle od maja do końca października, jednak dokładne daty otwarcia i zamknięcia zależą od odśnieżania oraz warunków. Zmieniają się też godziny wjazdu: na początku i pod koniec sezonu droga jest zazwyczaj dostępna od 6:00 do 20:00 lub 19:30, a latem dłużej. Ostatni wjazd odbywa się 45 minut przed zamknięciem, dlatego nie odkładam wyjazdu na późny wieczór. Nawet latem mogą wystąpić śnieg, mgła i oblodzenie.

Przed wjazdem tankuję do pełna, ponieważ na trasie nie ma stacji paliw. Kontroluję również opony, światła, hamulce i płyn chłodzący, zwłaszcza gdy jadę starszym samochodem. W 2026 roku bilet jednodniowy kosztuje 46,50 euro za samochód osobowy i 36,50 euro za motocykl; pojazdy elektryczne mają niższe stawki. Winieta autostradowa nie obejmuje tego przejazdu — za drogę płaci się osobno przy bramkach w Ferleiten lub za Heiligenblut. Najchętniej wybieram dzień powszedni i ruszam wcześnie, zanim między 10:00 a 15:00 wzrośnie natężenie ruchu.

Ostre nawroty i 522 schody: górska przygoda wymagająca rozwagi

Na głównej drodze asfalt jest na ogół bardzo dobrej jakości, a zakręty są szerokie i czytelne. Mimo to ruch turystyczny bywa intensywny, więc trzymam się swojego pasa i patrzę daleko przed siebie. Nie przyspieszam w zakrętach tylko dlatego, że widoki zachęcają do dynamicznej jazdy. Na motocyklu szczególnie uważam na pojazdy z przeciwka i wolno jadące samochody. Podczas stromego zjazdu hamuję silnikiem, zamiast stale naciskać hamulec, by nie przegrzać tarcz i klocków.

Największym wyzwaniem jest dla mnie krótki, około 1,5-kilometrowy podjazd na Edelweißspitze. Prowadzi tam wąska, wyłożona bazaltową kostką droga z siedmioma ostrymi nawrotkami. Po deszczu nawierzchnia może być śliska, a mijanie się na ciasnych zakrętach wymaga uwagi. Dlatego jadę wolno i zostawiam sobie miejsce na korektę toru. Na szczycie, na wysokości 2571 m n.p.m., znajdują się niewielki parking, punkt widokowy i schronisko Edelweißhütte. Dużym kamperem powyżej 3,5 tony, z przyczepą ani autobusem nie wjeżdżam na tę odnogę. Bezpieczniej zostawić pojazd przy Fuscher Törl i podejść pieszo.

Zamiast zatrzymywać się na każdym parkingu, wybieram kilka miejsc po drodze. Fuscher Törl, położone na wysokości 2428 m n.p.m., oferuje widok na wijące się serpentyny i upamiętnia robotników, którzy zginęli podczas budowy drogi w latach 1930–1935. Następnie przejeżdżam przez tunel pod przełęczą Hochtor, na wysokości około 2504 m n.p.m., gdzie droga przekracza granicę między Salzburgiem a Karyntią. Wypatruję też jeziora Fuscher Lacke i alpejskich świstaków. Obserwuję je z dystansu i nie dokarmiam, bo to dzikie zwierzęta.

Jeśli mam więcej czasu, zjeżdżam z głównej drogi do Kaiser-Franz-Josefs-Höhe, położonego na wysokości około 2369 m n.p.m. Ten punkt widokowy pozwala podziwiać Grossglockner, wznoszący się na 3798 m n.p.m., oraz lodowiec Pasterze. Przy kompleksie znajdują się wielopoziomowy parking, wystawy i tarasy widokowe. Dawna kolejka w stronę lodowca jest zamknięta, a na dół prowadzi piesza trasa, między innymi po 522 schodach. Przed spacerem oceniam więc pogodę, dostępny czas i własne siły. Wygodne buty przydają się nawet na krótką przechadzkę.

Planuję wycieczkę z zapasem czasu na postoje i nagłą zmianę pogody. Nie ścigam się z innymi kierowcami ani nie zatrzymuję w niebezpiecznych miejscach. Nie zakładam też, że panorama będzie widoczna przez cały dzień — na tej wysokości chmury mogą zasłonić szczyty w kilka minut. Gdy pojazd jest sprawny, bak pełny, informacje o przejezdności aktualne, a ja mam kilka godzin na spokojną jazdę, 36 serpentyn staje się przyjemną górską przygodą.

Edelweißspitze i Kaiser-Franz-Josefs-Höhe: najważniejsze przystanki na trasie

Grossglockner Hochalpenstraße to nie zwykły dojazd z punktu A do B, lecz około 48 kilometrów wysokogórskiej drogi między Fusch an der Großglocknerstraße a Heiligenblut, prowadzącej przez Park Narodowy Wysokich Taurów. Po drodze mijam widokowe zatoki, jeziora, tunele i serpentyny. Szczególnie zapamiętuję dwa przystanki: Edelweißspitze oraz Kaiser-Franz-Josefs-Höhe.

Najchętniej rozpoczynam trasę od północy, w okolicy Ferleiten. Droga szybko nabiera wysokości, a asfaltowe zakręty odsłaniają panoramę gór, z których wiele przekracza 3000 metrów. Główna trasa jest dobrze utrzymana, jednak ruch bywa intensywny, dlatego jadę spokojnie i korzystam z przygotowanych miejsc postojowych. Przed wyjazdem sprawdzam pogodę oraz przejezdność, bo na tej wysokości warunki mogą gwałtownie się zmienić, nawet latem.

Pierwszy z dwóch głównych przystanków znajduje się przy odgałęzieniu na Edelweißspitze. Na szczyt prowadzi wąska, kręta droga o długości około półtora kilometra, wyłożona bazaltową kostką. Ma siedem ostrych nawrotek, więc jadę powoli i zachowuję ostrożność podczas mijania aut. Na górze parkuję przy niewielkim punkcie widokowym. Przy dobrej pogodzie podziwiam stamtąd rozległą panoramę Alp, liczne trzytysięczniki i masyw Grossglocknera.

Stań oko w oko z lodowcem i poczuj potęgę alpejskich szczytów

Przy parkingu działa schronisko Edelweißhütte, w którym znajduje się restauracja i sklepik z pamiątkami. Po odpoczynku podchodzę do punktu widokowego z lunetą i oznaczeniem kierunku na Grossglocknera. Odnoga jest zbyt ciasna dla dużych pojazdów: nie mogą na nią wjeżdżać autobusy, pojazdy z przyczepą ani auta ważące ponad 3,5 tony. Jeśli wolę uniknąć brukowanego podjazdu, zostawiam samochód przy Fuscher Törl i idę pieszo.

Po powrocie na główną trasę zatrzymuję się przy Fuscher Törl, skąd dobrze widać serpentyny na zboczu. Niedaleko stoi kamienna budowla upamiętniająca robotników, którzy zginęli podczas budowy i utrzymania drogi. Następnie przejeżdżam przez przełęcz Hochtor i tunel łączący regiony Salzburg i Karyntię. W pobliżu oglądam wystawę o dawnym alpejskim szlaku handlowym. Odkryto tu między innymi rzymskie i celtyckie ślady, w tym niewielką brązową figurkę Herkulesa.

Drugim obowiązkowym przystankiem jest Kaiser-Franz-Josefs-Höhe, położony przy końcu kilkukilometrowej odnogi od głównej trasy. Z parkingów i tarasów podziwiam Grossglocknera, najwyższy szczyt Austrii o wysokości 3798 metrów, oraz lodowiec Pasterze. Na miejscu działa rozbudowany kompleks turystyczny z centrum dla odwiedzających, wystawami, kinem panoramicznym i wieżą obserwacyjną. Wielopoziomowy garaż ułatwia znalezienie miejsca nawet przy większym ruchu.

Pasterze to największy lodowiec Austrii. Z punktu widokowego dostrzegam także skalistą dolinę i moreny odsłonięte przez cofający się lód. Tablice pokazują, jak daleko lodowiec sięgał dawniej, co dobrze obrazuje zmiany alpejskiego krajobrazu. Przy dobrej pogodzie, odpowiednim obuwiu i zapasie sił schodzę ścieżką w jego stronę. Historyczna kolejka Gletscherbahn pozostaje zamknięta, dlatego drogę w dół i z powrotem pokonuję pieszo. Trasa obejmuje 522 schody, więc wcześniej oceniam swoją kondycję i dostępny czas.

Na całej trasie wolę robić krótkie postoje, zamiast w pośpiechu zaliczać wszystkie atrakcje. Przy Fuscher Lacke wypatruję świstaków, a przy Kaiser-Franz-Josefs-Höhe poznaję wysokogórską faunę i oglądam wystawy. Nie dokarmiam zwierząt ani ich nie płoszę — to dzika przyroda, nawet jeśli niektóre świstaki przywykły do ludzi. Gdy mam więcej czasu, wybieram się też na jeden ze szlaków w okolicy lodowca, na przykład Gamsgrubenweg. Pamiętam przy tym o zmiennej górskiej pogodzie i odpowiednim obuwiu.

Grossglockner Hochalpenstraße działa sezonowo, zwykle od maja do jesieni, a godziny otwarcia zależą od miesiąca i warunków. Ostatni wjazd odbywa się przed zamknięciem bramek, dlatego przed podróżą sprawdzam aktualne komunikaty. Przejazd jest płatny, a ceny mogą się zmieniać; bilet jednodniowy uprawnia do jazdy w obu kierunkach w dniu zakupu. Tak na marginesie, sprawdź aktualny cennik A4 i poznaj sposoby na oszczędności. Ponieważ przy drodze nie ma stacji paliw, uzupełniam bak w Fusch lub Heiligenblut. Podczas zjazdu wybieram niższy bieg i hamuję krótkimi, zdecydowanymi naciśnięciami, zamiast stale trzymać nogę na pedale.

Gdy wracam na główną trasę i zjeżdżam w stronę Heiligenblut, wciąż oglądam się na monumentalne zbocza Wysokich Taurów. Edelweißspitze oferuje szeroką panoramę gór, a Kaiser-Franz-Josefs-Höhe pozwala stanąć naprzeciw Grossglocknera i lodowca Pasterze. Warto przeznaczyć na przejazd kilka godzin: spokojne postoje pozwalają lepiej docenić skalę alpejskiego krajobrazu.

Opłaty, godziny otwarcia i sezon przejazdu motocyklem

Bezpieczna jazda po alpejskich zakrętach i zmiennej pogodzie

Gdy jadę alpejską trasą, na przykład Grossglockner Hochalpenstrasse między Fusch a Heiligenblut, nie traktuję serpentyn jak toru wyścigowego. Na głównym, płatnym odcinku czeka 36 zakrętów, a najwyższa droga dojazdowa prowadzi na Edelweissspitze. Tam asfalt ustępuje bazaltowej kostce, a ciasne nawroty wymagają szczególnej uwagi. Przed wyjazdem sprawdzam hamulce, opony, płyn chłodzący i aktualne warunki. Zostawiam też solidny zapas paliwa, ponieważ na trasie nie ma stacji. Droga zwykle działa od maja do końca października, jednak śnieg lub nagła zmiana pogody mogą pokrzyżować plany nawet latem.

W zakrętach jadę płynnie, patrzę daleko przed siebie i nie ścinam łuku — z przeciwka może nadjeżdżać samochód, autobus albo motocyklista. Na wąskiej, liczącej około 1,5 km drodze do Edelweissspitze zwalniam jeszcze bardziej, bo podczas mijania zostaje niewiele miejsca. Zatrzymuję się tylko na parkingach i zatokach, których wzdłuż trasy jest kilkanaście. Nie robię zdjęć ani nie zawracam w niebezpiecznych miejscach. Gdy ruch gęstnieje, cierpliwie czekam na bezpieczną okazję do wyprzedzania.

Gdy pogoda zmienia się w kilka minut, rozsądek chroni na stromych zjazdach

Podczas długiego zjazdu wybieram niższy bieg i pozwalam silnikowi pomagać w utrzymaniu prędkości. Przed zakrętem krótko i zdecydowanie używam hamulca, zamiast stale lekko naciskać pedał — przegrzane hamulce mogą działać słabiej. W tunelach zakładam, że nawierzchnia może być wilgotna, a w zacienionych miejscach wypatruję żwiru, wody i plam lodu. Jeśli jadę motocyklem, dostosowuję prędkość do przyczepności i unikam gwałtownego hamowania w złożeniu.

W górach pogoda potrafi zmienić się w kilka minut: słońce ustępuje mgle, deszczowi, silnemu wiatrowi, a nawet śniegowi. Na wysokości 2571 m n.p.m. jest znacznie chłodniej niż w dolinie, dlatego zabieram ciepłą, wodoodporną odzież i rękawice. Przed wjazdem sprawdzam komunikaty o zamknięciach oraz prognozę. Gdy widoczność słabnie, zwalniam, zwiększam odstęp, a w razie potrzeby czekam na parkingu. Widoki na Wysokie Taury, lodowiec Pasterze i szczyty przekraczające 3000 m warto podziwiać podczas postoju — bez pośpiechu i ryzyka.