Motocyklem przez Europę – najlepsze trasy, koszty i porady na drogę

Podróż motocyklem przez Europę to okazja, by odkrywać malownicze drogi, poznawać różnorodne krajobrazy i zatrzymywać się tam, gdzie podpowiada ciekawość. Jeżeli lubisz tę tematykę to sprawdź, czy MT-125 wystarczy na polskie drogi. W artykule przedstawiam najlepsze trasy, szacuję koszty wyprawy i dzielę się praktycznymi poradami, które pomogą dobrze przygotować się do drogi. Niezależnie od tego, czy planujesz weekendową przejażdżkę, czy dłuższą podróż, znajdziesz tu wskazówki, dzięki którym łatwiej zaplanujesz własną europejską przygodę na dwóch kółkach.

Motocyklowa wyprawa po Europie może trwać długi weekend i obejmować 800 km krętych dróg albo zająć kilka tygodni i liczyć 5–7 tys. km. Zwykle pokonuję 250–400 km dziennie, dzięki czemu mam czas na jazdę i postoje. Alpejskie przełęcze, wybrzeże Adriatyku i bałkańskie drogi oferują różnorodne widoki, a dobrze zaplanowana pętla pozwala zwiedzić kilka krajów bez codziennego pakowania się o świcie.

Przed wyjazdem planuję trasę i budżet: paliwo, noclegi, opłaty drogowe, jedzenie oraz ewentualny serwis kosztują około 70–180 euro dziennie, zależnie od kraju i stylu podróży. Do tej kwoty doliczam rezerwę na nieprzewidziane wydatki. Sprawdzam też wymagania dotyczące winiet i zabieram podstawowe narzędzia, zestaw do naprawy opon oraz dokumenty motocykla. W artykule omawiam warte uwagi trasy, szacowanie kosztów i przygotowania do wyprawy.

Porównanie tras motocyklowych i zagadnień związanych z planowaniem wyprawy

Propozycja	Charakterystyka	Dystans / czas	Ważne informacje
Najpiękniejsze trasy motocyklowe w Europie	Przełęcz Stelvio, zachodnia Słowenia, okolice Einsiedeln, Wąwóz Verdon, Harz, Bałkany, Szkocja i Andaluzja.	Na objazd Czarnogóry warto przeznaczyć co najmniej 5–7 dni. Typowo pokonuje się 250–400 km dziennie.	Trasy łączą górskie serpentyny, widoki i ciekawe przystanki. Na Bałkanach trzeba liczyć się z wąskimi drogami, słabo oświetlonymi tunelami i zmienną pogodą.
Route des Grandes Alpes	Francuska trasa z Thonon-les-Bains do Nicei, prowadząca przez alpejskie przełęcze, m.in. Col de l’Iseran, Col du Galibier i Col de la Bonette.	Około 720 km; na przejazd warto przeznaczyć 3–4 dni.	Najlepszy sezon to zwykle czerwiec–wrzesień. Orientacyjny budżet wynosi 120–220 euro dziennie na osobę. Warto zabrać odzież warstwową i sprawdzić status przełęczy.
Dolomity i Grossglockner	Alpejskie drogi i serpentyny, w tym przełęcz Stelvio oraz płatna austriacka droga widokowa Grossglockner Hochalpenstraße.	Tekst nie podaje łącznego dystansu ani czasu przejazdu. Stelvio ma około 48 km.	Stelvio osiąga około 2757 m n.p.m. i ma liczne ciasne zakręty. Przejazd Grossglockner Hochalpenstraße jest płatny; przed wyjazdem należy sprawdzić taryfę i warunki drogowe.
Transfăgărășan i Transalpina	Dwie rumuńskie drogi przez Karpaty, prowadzące m.in. przez Góry Fogaraskie i pasmo Parâng.	Transfăgărășan: około 150–151 km; Transalpina: 148,2 km.	Drogi są asfaltowe i bezpłatne, ale dostępne sezonowo, zwykle od czerwca lub lipca do około października. Należy zatankować przed wjazdem i przygotować się na chłód, wiatr oraz możliwe przeszkody na jezdni.
Słowenia: przełęcz Vršič i dolina Soczy	Trasa z Kranjskiej Gory przez przełęcz Vršič do Bovec i Tolminu, z widokami na Alpy Julijskie, dolinę Soczy i wodospad Boka.	Około 25 km przez przełęcz Vršič; cały górski odcinek do Tolminu ma około 100 km.	Na przełęczy znajduje się 50 ponumerowanych serpentyn, część wyłożona kostką brukową. Na przejazd Vršič z postojami warto przeznaczyć 1,5–2 godziny.
Norweskie drogi widokowe	Trasy wzdłuż fiordów i przez górskie przełęcze, z promami, wodospadami, górami i lodowcami.	W kraju jest 18 oznakowanych tras widokowych. Odcinki 340–400 km dziennie mogą być ambitne.	Przejazd należy planować z uwzględnieniem promów, pogody i ograniczeń prędkości. Niektóre tunele, mosty i odcinki są płatne; latem w górach może być bardzo chłodno.
Koszt wyprawy motocyklem przez Europę	Budżet obejmuje paliwo, noclegi, promy, jedzenie, ubezpieczenie, serwis i rezerwę na nieprzewidziane wydatki.	Wyprawa na Nordkapp i z powrotem: około 10–20 tys. zł na osobę. Weekend w Alpach: 1–2,5 tys. zł; tydzień: 3–6 tys. zł.	Skandynawia jest szczególnie kosztowna. Warto sprawdzić ceny promów i noclegów oraz odłożyć 10–15% budżetu na dodatkowe wydatki.
Obliczanie kosztu paliwa	Koszt wylicza się według wzoru: dystans ÷ 100 × spalanie w l/100 km × cena paliwa za litr.	Dla 2500 km, spalania 5 l/100 km i ceny 1,70 euro/l koszt wynosi około 212,50 euro.	Warto uwzględnić objazdy, górskie drogi i zapas paliwa oraz prowadzić dziennik tankowań. Zalecana rezerwa budżetowa na paliwo i zmiany planu wynosi 10–15%.
Noclegi i jedzenie	Koszty zależą od sezonu, standardu i odległości od popularnych tras. Oszczędności można uzyskać, korzystając z kuchni i szukając noclegu na miejscu.	Podczas opisanej 7-dniowej wyprawy nocleg znaleziony bezpośrednio w recepcji kosztował 160 euro zamiast 220 euro.	Warto osobno zaplanować wydatki na posiłki i atrakcje oraz zapisywać codzienne koszty. W popularnych miejscach noclegi najlepiej rezerwować wcześniej.
Winiety i opłaty drogowe	W zależności od kraju obowiązują winiety czasowe lub opłaty za odcinki, tunele, mosty i drogi turystyczne.	Winiety dla motocykli wymagane są m.in. w Austrii, Słowenii, Szwajcarii i na Węgrzech.	Należy sprawdzić aktualne taryfy, kategorię pojazdu, datę ważności i wyjątki od winiety. Potwierdzenia zakupu warto zapisać offline.

Najpiękniejsze trasy motocyklowe w Europie

Podczas motocyklowej wyprawy po Europie wybieram drogi, które łączą zakręty z widokami i ciekawymi przystankami. Włoska przełęcz Stelvio, położona na wysokości 2758 m n.p.m., sprawdza umiejętności kierowcy: odcinek z Trafoi prowadzi wąską drogą przez strome podjazdy i ostre serpentyny. Dla porównania francuskie Col de l’Iseran wznosi się na 2770 m, a Col de la Bonette — na 2715 m n.p.m. Jeśli wolę spokojniejszą jazdę, pokonuję około 130 km przez zachodnią Słowenię, z Arnoldstein do Solkanu, albo ruszam szwajcarskimi drogami w okolicy Einsiedeln. Tam zatrzymuję się przy barokowym opactwie i jeziorze Sihlsee. We Francji odwiedzam Wąwóz Verdon i punkt widokowy Point Sublime, natomiast w Harzu jadę leśnymi serpentynami między Elbingerode a Stolbergiem, mijając klimatyczne miasteczka.

Na dłuższą wyprawę wybieram Bałkany. W Czarnogórze droga P14 prowadzi przez Park Narodowy Durmitor, skąd ruszam ku kanionowi Tary, głębokiemu na około 1300 m, oraz turkusowemu jezioru Piva o powierzchni około 50 km². Górskie drogi są wąskie, tunele nie zawsze mają oświetlenie, a pogoda szybko się zmienia, dlatego jadę bez pośpiechu i zabieram nieprzemakalne ubranie. Warto też odwiedzić Kotor, którego starówka znajduje się na liście UNESCO, oraz pobliski Perast. Budva leży około 22 km od Kotoru, lecz w sezonie często bywa zatłoczona. Na objazd przeznaczam co najmniej 5–7 dni, a przełęcze pokonuję poza weekendem i wcześniej sprawdzam, czy nie zamknięto ich na czas wyścigu. Planuję również wyprawę do Szkocji, by zobaczyć zielone Highlands, jeziora i zmienne światło, oraz do Andaluzji, gdzie kręte drogi łączą jazdę ze zwiedzaniem i odpoczynkiem nad wybrzeżem.

Route des Grandes Alpes: alpejska klasyka od Thonon-les-Bains do Nicei

Route des Grandes Alpes liczy około 720 km i łączy Thonon-les-Bains nad Jeziorem Genewskim z Niceą nad Morzem Śródziemnym. Po drodze przemierzam francuskie Alpy, mijam górskie kurorty i pokonuję przełęcze, w tym najwyższą — Col de l’Iseran (2 764 m n.p.m.). Zależnie od wariantu trasa obejmuje kilkanaście przełęczy, między innymi Col du Galibier (2 642 m), Col de la Bonette (2 715 m) i Col des Saisies (1 650 m). Kręte podjazdy i ciasne nawroty zachęcają, by przeznaczyć na przejazd co najmniej 3–4 dni, zamiast gonić za dystansem.

Na trasie warto zwrócić uwagę na kilka ważnych przełęczy:

• Col de l’Iseran — 2 764 m n.p.m.
• Col du Galibier — 2 642 m n.p.m.
• Col de la Bonette — 2 715 m n.p.m.
• Col des Saisies — 1 650 m n.p.m.

Najlepszy czas na wyprawę przypada zwykle od czerwca do września, ale wiosną i po wczesnych opadach śniegu wysokie przełęcze mogą pozostawać zamknięte. Dlatego przed wyjazdem sprawdzam komunikaty drogowe, a w planie uwzględniam postoje na paliwo — górskie stacje bywają od siebie oddalone. Na nocleg w pensjonacie lub hotelu warto przeznaczyć około 60–150 euro za pokój; dzienny budżet wynosi orientacyjnie 120–220 euro na osobę, zależnie od standardu i sezonu. Zabieram też odzież warstwową, przeciwdeszczówkę i ciepłe rękawice, ponieważ na przełęczy temperatura może spaść do kilku stopni, nawet gdy rano w Nicei przekracza 25°C.

Dolomity i Grossglockner: serpentyny oraz opłaty za przejazd

Najchętniej przemierzam Dolomity bocznymi drogami, które wiją się przez przełęcze i odsłaniają widoki na skaliste szczyty oraz doliny. Choć Stelvio leży dalej na zachód, warto włączyć je do trasy: droga liczy około 48 km, wznosi się na 2757 m n.p.m. i ma 48 ciasnych zakrętów od strony Prato allo Stelvio oraz około 20 od Bormio. Wąskie nawroty, strome podjazdy i ograniczona widoczność wymagają skupienia, płynnej jazdy oraz sprawnych hamulców i opon. Po zimie asfalt bywa wymagający, a nawet latem mogą zaskoczyć mgła, deszcz i chłód. Przełęcz najczęściej jest otwarta od czerwca do września, zwłaszcza w lipcu i sierpniu, ale przed wyjazdem sprawdzam jej aktualny status.

Wśród alpejskich klasyków wyróżnia się także austriacka Grossglockner Hochalpenstraße — płatna droga widokowa. Przed wyjazdem sprawdzam aktualną taryfę i uwzględniam opłatę w budżecie, ponieważ stawki mogą się zmieniać. Trasa prowadzi przez liczne zakręty i punkty widokowe, skąd widać najwyższy szczyt Austrii; jadę nią dla widoków, nie na czas. Z kolei na Stelvio zatrzymuję się na przełęczy, by odpocząć przy schronisku, a dopiero potem ruszam w dół. Ponieważ górska pogoda szybko się zmienia, zabieram odzież na cebulkę i kurtkę przeciwdeszczową. Na serpentynach zachowuję odstęp i uważam na pojazdy nadjeżdżające z przeciwka. Stelvio zbudowano w latach 1820–1825.

Transfăgărășan i Transalpina: rumuńskie drogi przez Karpaty

Planując motocyklową wyprawę przez Rumunię, wybieram obie karpackie legendy: Transfogaraską (DN7C) i Transalpinę (DN67C). Pierwsza ma około 150–151 km, w tym blisko 90 km w wysokich górach; przy jeziorze Bâlea tunel wznosi się na 2042 m n.p.m. Serpentyny przecinają Góry Fogaraskie między szczytami Moldoveanu i Negoiu. Północny odcinek jest stromy i widowiskowy, a południowy prowadzi m.in. nad jezioro Vidraru i koroną 166-metrowej zapory. Transalpina liczy 148,2 km i wspina się jeszcze wyżej — przełęcz Urdele osiąga 2145 m n.p.m. Droga przecina pasmo Parâng i otwiera szersze panoramy. Obie trasy są asfaltowe, bezpłatne i na ogół w dobrym stanie; na Transfogaraskiej zdarzają się jednak łaty, piasek i kamienie, dlatego zakręty pokonuję ostrożnie.

Na Transfogaraską ruszam rano, najlepiej w dzień powszedni, bo latem przy jeziorze Bâlea (2034 m n.p.m.) szybko robi się tłoczno. Parking kosztuje około 10 zł za godzinę. Po drodze zatrzymuję się przy wodospadzie Bâlea, przejeżdżam 884-metrowym tunelem i zaglądam nad Vidraru. Można też wypatrywać niedźwiedzi, ale nie wolno ich karmić ani się do nich zbliżać. Ponieważ na obu trasach brakuje stacji paliw, tankuję przed wjazdem i zabieram ciepłą warstwę odzieży — wysoko często mocno wieje, a temperatura potrafi gwałtownie spaść nawet latem. Drogi zwykle otwierają się sezonowo: Transalpina od czerwca, a Transfogaraska od czerwca lub lipca; obie pozostają dostępne mniej więcej do października, zależnie od pogody i zagrożenia lawinowego. Jeśli mam czas, przejeżdżam obie: Transfogaraska zachwyca ciasnymi zakrętami i skalistymi widokami, natomiast Transalpina — rozległymi panoramami, które najlepiej podziwiać bez pośpiechu.

Słowenia na motocyklu: przełęcz Vršič i dolina Soczy

W Słowenii ruszyłem z Kranjskiej Gory przez przełęcz Vršič (1611 m n.p.m.), a następnie doliną Soczy do Bovec i Tolminu. Na przełęczy pokonałem 50 ponumerowanych serpentyn, z których wiele wyłożono kostką brukową; dlatego zwalniałem na ciasnych nawrotach i po deszczu. Po drodze odwiedziłem rosyjską kaplicę z 1916 roku i zatrzymałem się przy punktach widokowych na Alpy Julijskie. Trasa przez Vršič liczy około 25 km, więc na przejazd z krótkimi postojami i zdjęciami warto przeznaczyć 1,5–2 godziny.

Podczas przejazdu warto zwrócić uwagę na kilka atrakcji i praktycznych informacji:

• rosyjską kaplicę z 1916 roku i punkty widokowe na Alpy Julijskie,
• wodospad Boka w okolicach Bovec, spadający z wysokości około 106 m,
• około 100 km długości górskiego odcinka z Kranjskiej Gory do Tolminu,
• cienką kurtkę przeciwdeszczową i rękawice, przydatne podczas nagłych zmian pogody.

Za przełęczą górskie nawroty ustępują łagodniejszym zakrętom, turkusowej Soczy i mostom, przy których można odpocząć. W okolicach Bovec warto zjechać do wodospadu Boka, spadającego z wysokości około 106 m, albo pojechać dalej przez Kobarid do Tolminu. Cały górski odcinek z Kranjskiej Gory do Tolminu ma około 100 km, a postoje mogą zająć większą część dnia. Na chłód i nagłe zmiany pogody zabrałem cienką kurtkę przeciwdeszczową oraz rękawice — na wysokości warunki zmieniają się szybciej niż w słonecznej dolinie.

Norweskie drogi widokowe: fiordy, promy i planowanie trasy

W Norwegii sama jazda stanowi część atrakcji: w ciągu dnia można zobaczyć fiord, góry, lodowiec i wodospad, a po kilku zakrętach zatrzymać się przy kolejnym punkcie widokowym. W planie warto uwzględnić 18 oznakowanych tras widokowych, które prowadzą m.in. wzdłuż fiordów i przez górskie przełęcze. Ponieważ kraj rozciąga się na ponad 2,5 tys. km, dzienne odcinki 340–400 km potrafią być ambitne, zwłaszcza gdy trasa obejmuje wąskie, kręte drogi, postoje i promy. Na popularnych przeprawach promy kursują nawet co 30 minut, a opłata zależy od trasy. Motocyklista płaci za pojazd, natomiast zasady opłat za pasażera mogą się różnić. Na pokładzie warto słuchać obsługi, która wskazuje miejsce postoju; motocykla zwykle nie trzeba przypinać pasami.

Plan trasy warto dostosować do czasu przejazdu, rozkładu lokalnych promów, pogody i dostępnych stacji paliw, a nie tylko do odległości na mapie. Obowiązują domyślne limity prędkości: 50 km/h w terenie zabudowanym i 80 km/h poza nim. Ponieważ mandaty są wysokie, nie warto nadrabiać opóźnień szybszą jazdą. Większość dróg jest bezpłatna dla motocykli, jednak opłaty mogą obejmować niektóre tunele, mosty i odcinki turystyczne, dlatego przed wyjazdem należy sprawdzić aktualne zasady. Trzeba też przygotować się na deszcz i chłodne poranki w górach: nawet latem temperatura może spaść w okolice 0°C, choć na południu zdarzają się dni z temperaturą 25–28°C. Zapas czasu, ciepła i przeciwdeszczowa odzież oraz sprawne opony zapewniają więcej swobody niż plan przejazdu przez pół kraju w jeden dzień.

Ile kosztuje wyprawa motocyklem przez Europę?

Na kilkutygodniową wyprawę z Polski na Nordkapp i z powrotem zaplanuj 10–20 tys. zł na osobę. Paliwo to około 2–4 tys. zł, promy przez Bałtyk i przeprawy przez fiordy — 1–3 tys. zł, a noclegi — 2–6 tys. zł, zależnie od tego, czy wybierasz namiot, domek czy hotel. Dodaj 100–250 zł dziennie na jedzenie, a także koszty ubezpieczenia, serwisu i nieprzewidzianych wydatków. Skandynawia jest szczególnie droga pod względem noclegów, posiłków i alkoholu. Ponadto ogromne odległości sprawiają, że sam przejazd przez Szwecję może zająć 3 dni; na wielu drogach obowiązują ograniczenia prędkości do 90–100 km/h.

Wyprawa w Alpy może być krótsza i tańsza. Przejazd drogą SS38 na przełęcz Stelvio, położoną na wysokości około 2758 m n.p.m., jest bezpłatny, jednak uwzględnij w budżecie paliwo, noclegi i jedzenie w górskich miejscowościach. Na weekend przeznacz około 1–2,5 tys. zł, a na tydzień — 3–6 tys. zł. Zostaw też rezerwę na złą pogodę, dodatkowy nocleg lub zamknięcie drogi. W weekend ruszaj na Stelvio wcześnie, bo bywa tam tłoczno. Przed wyjazdem sprawdź ceny promów i noclegów, a ponadto odłóż 10–15% budżetu na serwis, opony lub awarię. Dzięki temu łatwiej unikniesz nieplanowanych wydatków.

Jak obliczyć koszt paliwa na motocyklową podróż

Koszt paliwa obliczam na podstawie dystansu, średniego spalania i ceny za litr: dystans ÷ 100 × spalanie (l/100 km) × cena paliwa. Planując trasę, uwzględniam objazdy, dojazdy do atrakcji i zapas na nieprzewidziane postoje. W górach, na przykład w czarnogórskim Durmitorze, kręte, wąskie drogi i częste zmiany tempa mogą zwiększyć spalanie. Przy trasie 2 500 km, spalaniu 5 l/100 km i cenie 1,70 euro za litr zużyję około 125 litrów paliwa i wydam 212,50 euro. Jeśli motocykl spala 6 l/100 km, ten sam przejazd pochłonie 150 litrów i będzie kosztował 255 euro. Podczas 5–7 dni jazdy zapisuję każde tankowanie, a następnie porównuję zużycie z szacunkami, by sprawdzić wpływ serpentyn, bagażu i szybszej jazdy na budżet.

W dzienniku tankowań zapisuję następujące informacje:

• datę tankowania i przebieg motocykla,
• liczbę zatankowanych litrów i kwotę,
• cenę paliwa oraz miejsce tankowania.

Przed wyjazdem sprawdzam ceny paliwa na trasie, ponieważ różnią się między regionami: w turystycznych miejscowościach nad Adriatykiem mogą być wyższe niż w głębi kraju. Budżet przeliczam na euro tam, gdzie to lokalna waluta, i dodaję 10–15% rezerwy na objazdy, korki lub zmianę planów. Uwzględniam też noclegi, jedzenie, opłaty drogowe i nieprzewidziane wydatki. Przy dłuższej wyprawie sprawdzam assistance — pakiet OC z pomocą drogową może kosztować około 200–300 zł, a limit holowania za granicą ma znaczenie, gdy awaria zdarzy się setki kilometrów od domu. Żeby dokładnie podsumować koszty, prowadzę dziennik tankowań: zapisuję datę, przebieg, liczbę litrów i kwotę, a po powrocie obliczam rzeczywisty koszt każdego kilometra.

Noclegi i jedzenie: zaplanuj budżet wyprawy

Budżet na noclegi i jedzenie zależy głównie od sezonu oraz odległości od popularnych tras. Podczas 7-dniowej samotnej wyprawy przez Czechy, Austrię, Szwajcarię i Włochy wybierałem hotele i pensjonaty. W Znojmie znalazłem wygodny nocleg ze świetnym śniadaniem, a w Zell am See — obiekt oferujący bezpłatną kartę gościa na pociąg. Elastyczność pozwoliła mi zaoszczędzić 60 €: zamiast rezerwować przez aplikację apartament pod Stelvio za 220 €, zapytałem w recepcji i dostałem ten sam pokój z kuchnią za 160 €. Dlatego z wyprzedzeniem rezerwuję noclegi tylko w popularnych miejscach, a w pozostałe dni szukam pokoju na miejscu.

Na jedzenie przeznaczam osobny budżet dzienny: na śniadanie w pensjonacie, prosty obiad po drodze i kolację w miasteczku. Dzięki kuchni w apartamencie mogę przygotować część posiłków samodzielnie, a szybka kolacja w Bressanone lub śniadanie kupione na stacji przed powrotem oszczędzają czas. Do budżetu doliczam też drobne opłaty, takie jak wstęp na wodospady Krimml (około 11 €) i przejazd drogą Gerlos (około 4 €). Codziennie zapisuję koszty noclegów, posiłków i atrakcji, dzięki czemu po tygodniu wiem, gdzie mogę oszczędzić, a za co warto dopłacić.

Winiety i opłaty drogowe w Europie: co sprawdzić przed wyjazdem

Przed wyjazdem sprawdzam opłaty dla każdego kraju i motocykla. W Europie nie ma jednego systemu: kupuję winietę na określony czas albo płacę za przejechany odcinek, tunel, most czy alpejską trasę. Motocykle wymagają winiet m.in. w Austrii, Słowenii, Szwajcarii i na Węgrzech, a stawki dla jednośladów często są niższe niż dla samochodów. Ponieważ e-winieta zwykle przypisuje się do numeru rejestracyjnego, przed zakupem sprawdzam każdą literę i cyfrę, kategorię pojazdu oraz datę rozpoczęcia ważności. Korzystam z oficjalnych serwisów i weryfikuję, kiedy winieta zaczyna działać: w Austrii warianty 1- i 10-dniowe mogą obowiązywać od razu, natomiast 2-miesięczna i roczna kupiona online — dopiero po 18 dniach. W Szwajcarii dostępna jest tylko winieta roczna, a słoweńską można kupić z wyprzedzeniem do 30 dni.

Winieta nie zawsze pokrywa wszystkie koszty. W Austrii osobno płaci się m.in. za tunele Tauern i Katschberg na A10, tunel Karawanki na A11 oraz trasę Brenner na A13. Chorwacja nie stosuje winiet — opłata zależy od przejechanego odcinka; przykładowo samochód płaci 10,10 € z Zagrzebia do Rijeki, 17,60 € do Zadaru i 26,40 € do Splitu. Motocykliści powinni jednak sprawdzić właściwą kategorię pojazdu. W Niemczech nie ma ogólnokrajowej winiety dla aut osobowych, choć cięższe pojazdy i niektóre lokalne odcinki podlegają innym zasadom. Z kolei na Węgrzech większość autostrad i dróg ekspresowych jest płatna, a po omyłkowym wjeździe na płatną trasę można kupić e-winietę w ciągu 60 minut. W budżecie uwzględniam też orientacyjną średnią europejskich opłat bramkowych: około 5,45 € za 100 km motocyklem wobec 7,55 € samochodem. Przed podróżą sprawdzam aktualne taryfy, wyjątki i kary za brak winiety — np. 120 € w Austrii, 300 € w Słowenii i 200 CHF w Szwajcarii. Zapisuję potwierdzenia zakupu offline, a przed ruszeniem upewniam się, czy zapłacę kartą, gotówką czy w inny sposób.